Szkoła, ah szkoła

Szkoła, ah szkoła. Ciągła monotonia, a przynajmniej wygląda ona tak w oczach gimnazjalistki. Testy, prace klasowe, sprawdziany, kartkóweczki, odpowiedzi, pracy w grupach i zadania domowe. Codzienne ok. 8 godzin bólu głowy. Wciąż to samo, z rana zaspane oczy ludzi których widzisz przez mgłę, ok. godziny 10:00 wszystkim powraca siła do życia, zaczynamy gadać i robić ogólnie mówiąc szum. Pełen entuzjazm nadchodzi wtedy kiedy koleją lekcją jest W-F. Po ciężkim wycisku na przepełnionej zapachem potu sali gimnastycznej,  idziemy smętnym krokiem męczennika na kolejne męczące czterdziesto pięcio minutówki. Szkolny dzień dobiega końca, ostatnia z lekcji jest zawsze tą najbardziej męczącą. Zazwyczaj odbywa się ona na dwa sposoby, w zależności od przedmiotu, a bywa to tak, najczęstszą formą ostatniej lekcji jest chaos, wygłupy i harmider, spowodowany brakiem jakichkolwiek sił do opanowania swojego ciała. W ostateczności, kiedy jesteśmy już totalnie wykończeni, ew. interesuje nas o czym mówi nauczyciel, zachowujemy spokój i ogólną powagę, nie bawią nas już głupie żarty, a lekcja jest przeprowadzana ze wszelkimi normami. Jedynymi atrakcjami gimnazjum są przerwy. Aczkolwiek im dłużej chodzę do gimnazjum tym bardziej mnie nudzą. W szkole są elity, słodkie laleczki, grupy EMO'śków , normalni i ci mniej normalni no i oczywiście KUJONY. Każda z wymienionych poprzednio mniejszości ma swoje wady ( niektórym nawet brak zalet). Na przykład szkolna elita, wożąca się po szkole udająca Bóg wie kogo, mierząca z góry na dół każdego, nie dająca nikomu żadnych szans. Słodkie laleczki, czyli przysłowiowe BARBIE, eksponują po zatłoczonych holach, swoje słodkie, różoffe dekolciki i panterkowe, obcisłe biodrówki, mierzące dosłownie każdego chłopaka, lubiące być adorowane przez nachalych panów . A co z EMO'śkami, niektórzy się ich boją, albo dziwią się tym jak się zachowują, no ale to ich sprawa więc zostawmy ich takich jacy są. Idziemy dalej i spotykamy ludzi, którzy nie przynależą do żadnej grupy, mający swoich znajomych i nieinteresujący się innymi, dążący do własnych celów, z poczuciem humoru . I w końcu dochodzisz do ludzi, których zachowanie do czau są zabawne, ale w końcu zaczynają nudzić. A za każdym razem kiedy przechodzisz przez długą aleją nie ogarniających ludzi widzisz pod ścianami kilka zakówających główek w słodkich sweterkach . Ogólnie rzecz biorąc pozytywnie . I czas na sensacje, koś się pobił, ktoś pokłócił, oni ze sobą chodzą, a tamten nie zdał. I tak w kółko.



Mój blog nigdy nie był ujawniany moim znajomym, koleżankom i przyjaciołom. Wiedziały o nim góra dwie osoby, aż tu nagle na w-fie kolega zadał mi pytanie: "Marta, to prawda że prowadzisz bloga o MODZIE!?"
Ze zdziwieniem spytałam " Co!? Niee, ja piszę takiego zwykłego, MOJEGO bloga!". Pomyślałam no pięknie, czytają mojego bloga. Ze względu iż jestem dość wstydliwą nie była to dla mnie komfortowa sytuacja. Po jakimś czasie nadeszła emocja, nazywana "JEST FAJNIE". Pogodziłam się ze znajomością mojego bloga w śród bliskich mi ludzi, dopiero po tym, aż po lekcji kilka innych osób spytało mnie czy to prawda. I tak właśnie w Mystery-Marta zaistaniał w szkole ! To niecodzienna sytuacja. Aczkolwiek bardo miła.
Notka z pozdrowieniami dla Dżudasa, Darii, Angeliki, Magdy, Wygosi i Zośki ! Buziaki dla Was czubki:-********